Zbigniew Scholtz

Zbigniew Antoni Scholtz urodził się 31 stycznia 1917 roku w Wadowicach. Kształcił się w Kołomyi i Stanisławowie, a przed II wojną światową studiował prawo na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie. Jesienią 1939 roku przedostał się do Francji i służył w Wojsku Polskim. Po kampanii francuskiej został internowany w Szwajcarii, skąd uciekł. We Francji walczył w ruchu oporu, a następnie służył w 2 Korpusie Polskim. Od 1946 roku mieszkał w Wielkiej Brytanii. Ukończył studia na Uniwersytecie w Londynie i przez wiele lat wykładał w Henley College w Coventry.

Był działaczem polskiej emigracji, członkiem Rady Jedności Narodowej oraz Rad Narodowych RP. Działał w Niezależnej Grupie Społecznej, Klubie Kombatancko-Społecznym i Polskiej Partii Socjalistycznej. W latach 1971-1990 kierował jako prezes Polskim Ośrodkiem w Leamington. W rządach RP na uchodźstwie pełnił funkcje ministra bez teki, ministra sprawiedliwości, ministra oświaty i kultury oraz ministra spraw emigracji. Otrzymał Krzyż Kawalerski i Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski. Zmarł 30 czerwca 1990 roku w Coventry, a pochowany został w Leamington Spa.

Na podstawie artykułu „Zbigniew Scholtz” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.