Stanisław Profic

Stanisław Józef Profic urodził się 4 grudnia 1896 roku w Wadowicach. Od 1912 roku należał tam do Drużyn Sokolich. Podczas I wojny światowej służył w 3. pułku piechoty Legionów Polskich. W czerwcu 1915 roku został ranny pod Rokitną, a w kolejnych latach uczestniczył w walkach kampanii karpackiej, besarabskiej, bukowińskiej i wołyńskiej. Otrzymał Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari.

W 1918 roku wstąpił do Wojska Polskiego i walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku, uzyskując stopień majora piechoty. W 1925 roku przeniesiono go w stan spoczynku. Działał w organizacjach byłych legionistów oraz w Federacji Polskich Związków Obrońców Ojczyzny Województwa Wileńskiego; w 1931 roku wybrano go do prezydium federacji. Powołany do służby podczas mobilizacji w 1939 roku, po agresji ZSRR na Polskę trafił do niewoli sowieckiej i obozu w Starobielsku. Wiosną 1940 roku został zamordowany przez NKWD w Charkowie. W 2007 roku pośmiertnie mianowano go podpułkownikiem.

Na podstawie artykułu „Stanisław Profic” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.