Stanisław Hubert

Stanisław L. Hubert był polskim prawnikiem i wykładowcą Uniwersytetu Wrocławskiego. Urodził się 23 maja 1905 roku w Wadowicach. Studiował u Ludwika Ehrlicha. W 1934 roku obronił doktorat na Uniwersytecie Jana Kazimierza, a w 1937 uzyskał tam habilitację. Po II wojnie światowej osiadł we Wrocławiu. Od 1946 roku był profesorem nadzwyczajnym Uniwersytetu Wrocławskiego, a w 1961 uzyskał tytuł profesora zwyczajnego. Kierował Katedrą Prawa Narodów i Katedrą Prawa Międzynarodowego Publicznego, w 1959 roku był dziekanem. W latach 1961-1966 przewodniczył III Wydziałowi Wrocławskiego Towarzystwa Naukowego. W latach 1970-1976 był sędzią Międzynarodowego Stałego Trybunału Arbitrażowego w Hadze.

W PRL informacje na jego temat podlegały cenzurze. W 1977 roku jego nazwisko umieszczono na liście osób pod szczególną kontrolą, a publikacje o nim dopuszczano w prasie specjalistycznej i naukowej. Do jego prac należą „Rozbiory i odrodzenie Rzeczypospolitej, zagadnienie prawa międzynarodowego” z 1937 roku oraz „Zarys rozwoju nowoczesnej społeczności międzynarodowej” z 1947 roku. Otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski, Medal Komisji Edukacji Narodowej i Odznakę Budowniczego Wrocławia. Zmarł 17 lutego 1983 roku we Wrocławiu i został pochowany na cmentarzu św. Rodziny.

Na podstawie artykułu „Stanisław Hubert” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.