Jan Starzewski

Jan Michał Polikarp Starzewski urodził się 26 stycznia 1895 roku w Wadowicach. Był polskim dyplomatą, działaczem emigracyjnym i poetą. W 1913 roku rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim, przerwane po wybuchu I wojny światowej. Służył w Legionach Polskich, a następnie w Wojsku Polskim. W 1916 roku opublikował Wiersze wojenne. Studia ukończył w 1920 roku, a rok później obronił pracę doktorską.

Od 1921 roku pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych. Pełnił służbę dyplomatyczną między innymi w Bukareszcie, Paryżu, Tallinnie i Kopenhadze. Po opuszczeniu Danii w 1940 roku przebywał w Wielkiej Brytanii, gdzie pracował w instytucjach polskiego rządu na uchodźstwie. Pozostał tam po wojnie, angażując się w działalność organizacji emigracyjnych i instytucji naukowych. W 1972 roku został ministrem spraw zagranicznych w rządzie Alfreda Urbańskiego. Zmarł 25 stycznia 1973 roku w Londynie.

Na podstawie artykułu „Jan Starzewski” z polskiej Wikipedii, licencja CC BY-SA 4.0. Opis udostępniamy na tej samej licencji.